Om PVC-platen en PET-platen van elkaar te onderscheiden, kan men meerdere aspecten in overweging nemen, waaronder uiterlijk, fysieke eigenschappen en gedrag onder thermische of verbrandingsomstandigheden. Hieronder volgen enkele praktische en betrouwbare identificatiemethoden:
1. Vouwtest: Neem kleine monsters van beide materialen en vouw ze herhaaldelijk. PVC-platen ontwikkelen vaak zichtbare witte spanningsmarkeringen of plooien als gevolg van hun lagere taaiheid, terwijl PET-platen over het algemeen geen dergelijke verkleuring vertonen dankzij hun superieure elasticiteit en mechanische sterkte.
2. Verbrandingstest: De twee materialen vertonen duidelijk verschillende verbrandingseigenschappen. PVC is van nature vlamvertragend en heeft de neiging om zichzelf te doven wanneer het uit de vlambron wordt verwijderd. Tijdens het branden geeft PVC chloorgas af met een scherpe geur en smelt het moeilijk, waardoor er weinig of geen druppels gesmolten materiaal ontstaan. PET daarentegen is brandbaar, blijft na ontsteking doorgaan met branden en vormt vaak druppels. Bovendien heeft PET een hogere graad van kristalliniteit dan de volledig amorfe structuur van PVC, wat hun thermische gedrag verder beïnvloedt.
3. Optische observatie in zonlicht: Wanneer PVC-platen blootgesteld worden aan direct zonlicht, kunnen ze een lichte blauwe tint vertonen, terwijl PET-platen meestal natuurlijk transparant zijn of een vaag gele gloed vertonen, zonder merkbare blauwe reflectie.
4. Analyse van de oppervlaktestuur: PVC-platen worden meestal vervaardigd via extrusie, wat vaak leidt tot subtiele stroommarkeringen of golvende oppervlakpatronen. PET-platen, met name die welke via walsen of biaxiale uitrekking worden geproduceerd, hebben over het algemeen een gladder en uniformer oppervlak zonder opvallende textuur.
5. Thermische stabiliteitstest bij 250 °C: Plaats de monsters in een oven die voorverwarmd is tot 250 °C gedurende ongeveer 30 minuten. Indien het materiaal PVC bevat, verschijnen waarschijnlijk geelachtige verkleuringen of afbraakplekken als gevolg van thermische instabiliteit. PET, dat een hoger smeltpunt en betere thermische weerstand heeft, blijft onder deze omstandigheden relatief ongewijzigd.
6. Door warmte veroorzaakte troebelheidstest: Stel de platen bloot aan verhoogde temperaturen (90–100 °C). PVC wordt geleidelijk troebel en witachtig bij langdurige verwarming, een verschijnsel dat samenhangt met de glasovergang en microstructuurveranderingen, waardoor visuele differentiatie mogelijk is.
7. Geur- en smelgedragsonderzoek voor flessen: Voor materiaal van containerkwaliteit moet een gecontroleerde verbrandingstest worden uitgevoerd. PET geeft bij verbranding doorgaans een licht zoete of aromatische geur af, terwijl vervuild of gemengd plastic scherpe, irriterende dampen produceert. Observeer het verbrandingsgebied: overmatig roet, snel druipen of zwarte resten wijzen op lage thermische stabiliteit en mogelijke niet-PET-inhoud. Voer bovendien een smelttrektest uit — trek met een verwarmd hulpmiddel een filament. Een lange, continue draad die zich sterk opkrult bij het breukpunt, duidt op hoge kristalliniteit en molecuulgewicht, kenmerkend voor zuiver PET.
Mengen van grondstoffen en bijproducten (voor nieuwe materiaalproducten worden alleen grondstoffen gebruikt) --- Roeren --- Lossen --- Laden --- Kristallisatie --- Lossen --- Drogen --- Lossen --- Extrusie --- Mengen --- Vormgeven met drie rollen --- Aandrijving met hulpmachine --- Snijden --- Scheren of opwinden --- Meten of inspectie --- Verpakken --- Etiketteren --- Plaatsen van volgnummer --- Stapelen --- Opslag.
Deze processen lijken eenvoudig en vertonen geen significante verschillen ten opzichte van die van andere fabrikanten. In ons geval hebben we echter talloze maatregelen genomen om de details te controleren. Bijvoorbeeld: bij het mengen van materialen moeten we aandacht besteden aan de uniformiteit van de ingrediënten en de nauwkeurigheid van de verhouding; tijdens de kristallisatie gebruiken we wetenschappelijke grondslagen en eerder verzamelde ervaringsgegevens als referentie om de ingestelde temperatuur en het tijdstip van afvoer naar de droogkamer te bepalen; om het optreden van kristalpuntproblemen zoveel mogelijk te voorkomen, besteden ervaren medewerkers speciale aandacht aan de instelling van de droogtemperatuur in de droogkamer en aan de instelling van de ontvochtigingstemperatuur; de temperatuurinstelling van de extrusiemachine wordt eveneens bepaald op basis van de oplostemperatuur van de grondstoffen en de kenmerken van de machine zelf; naast deze punten is het belangrijkste punt de productafstelling en de drie-rollenpersing. De operators die direct op de machines werken in onze fabriek beschikken over jarenlange ervaring en zijn zeer gespecialiseerd, waardoor zij tijdens de productie veel afval kunnen verminderen. De producten vertonen zelden ongelijke dikte, oppervlaktevloei- of andere afwijkende verschijnselen. Dit is ook een van de redenen waarom onze PVC/PET-platen en -rollen van hoge kwaliteit en tegelijkertijd goedkoop zijn.
1. De vouwmethode wordt voornamelijk toegepast omdat de taaiheid van PVC en PET verschilt. PVC heeft een lagere taaiheid, terwijl PET een betere taaiheid en goede elasticiteit heeft. Wanneer echter geïmporteerde weekmakers voor PVC worden gebruikt, zijn de witte vouwlijnen tegenwoordig minder opvallend.
2. De methode voor observatie van het oppervlakstextuur wordt uitsluitend als hulpmiddel gebruikt, aangezien het oppervlak van via het extrusieproces geproduceerd PVC eveneens glad kan zijn.
3. De verbrandingstest is de meest nauwkeurige methode en wordt in de industrie veelal gebruikt als identificatiemiddel. Deze test moet echter met voorzichtigheid worden uitgevoerd en dient plaats te vinden in een goed geventileerde omgeving, ver van brandbare materialen.
Actueel nieuws
EN
